Το Μηδέν και το Άπειρο: Η Αδιάστατη Οντολογία
Η δυτική φιλοσοφία πάντοτε στοιχειωνόταν από δύο αβύσσους: το τίποτα και το όλο, το μηδέν και το άπειρο. Αυτές οι δύο έννοιες λειτούργησαν ως οι ακραίοι πόλοι της το κενό που απειλεί κάθε νόημα και η ολότητα που υπερβαίνει κάθε κατανόηση. Κι όμως, παραδόξως, σχεδόν πάντα αντιμετωπίζονταν ως αντίθετα, ως αμοιβαία αποκλειόμενοι ορίζοντες που ορίζουν τα όρια εντός των οποίων πρέπει να κινείται η ανθρώπινη σκέψη. Το μηδέν είναι το όριο της απουσίας, το...